Wykorzystanie materiałów pochodzących z rozbiórek i demontażu dawnych obiektów wiąże się z obowiązkiem uwzględnienia ich wcześniejszego przeznaczenia. Elementy, które przez wiele lat pełniły funkcję części budynku, mogą mieć inne właściwości niż surowiec pochodzący z bieżącej produkcji. Drewno z odzysku występuje w różnorakich postaciach, od grubych belek stropowych i więźby dachowej po deski podłogowe, fragmenty drzwi czy elementy konstrukcji ściennych.
Właściwie każdy z owych materiałów ma odmienną historię i wymaga osobnej oceny. W trakcie demontażu istotne jest zachowanie możliwie dużych fragmentów bez dodatkowego uszkadzania powierzchni. Nie za każdym razem udaje się to osiągnąć, zwłaszcza gdy połączenia były wykonane przy użyciu starych gwoździ, klejów lub zapraw. Sposób odzyskiwania elementów ma później wpływ na ich wymiary, wygląd i zakres możliwej obróbki. Warto także pamiętać, że drewno pochodzące z różnych budynków może różnić się gatunkiem, sposobem sezonowania a także stopniem naturalnego zużycia.
Przy ocenie materiału istotne jest ustalenie, które ślady powstałe podczas użytkowania mają znaczenie wyłącznie wizualne, a które wskazują na rzeczywiste osłabienie struktury. Stare drewno może posiadać otwory po dawnych mocowaniach, miejscowe pęknięcia, ślady cięcia ręcznego czy nierównomierne przebarwienia. Takie cechy nie muszą w sposób automatyczny oznaczać, że szczegół nie nadaje się do dalszego użycia (warto zobaczyć: parquet en vieux chêne). Całkiem inaczej trzeba natomiast traktować uszkodzenia spowodowane długotrwałym zawilgoceniem, rozkładem biologicznym albo działalnością szkodników. W sytuacji belek i innych części konstrukcyjnych niezbędne jest sprawdzenie ich rzeczywistej wytrzymałości, a nie tylko i wyłącznie ocena powierzchni. Kłopotem mogą być też pozostałości dawnych impregnatów i farb, których skład nie zawsze jest kojarzony. Przed szlifowaniem lub cięciem warto ustalić, z jakimi powłokami ma się do czynienia. Ma to znaczenie zarówno dla sposobu prowadzenia prac, jak i późniejszego przeznaczenia odzyskanego materiału.
Zmieniające się podejście do projektowania budynków sprawia, że materiały z różnorakich okresów coraz częściej ukazują się w jednej przestrzeni. Stare drewno w nowoczesnej architekturze może pełnić funkcję dekoracyjną, użytkową lub konstrukcyjną, zależnie od jego parametrów i zaleceń projektu. Przykładem jest zastosowanie dawnych belek jako widocznych elementów stropu, desek rozbiórkowych do wykończenia ścian czy fragmentów drewna w zabudowie meblowej. W takich realizacjach ważne jest zachowanie odpowiednich proporcji. Zbyt duża liczba elementów o wyraźnie zużytej powierzchni może sprawić, że wnętrze będzie wyglądało ciężko, dlatego na prawdę często łączy się je z prostymi formami i jednolitymi płaszczyznami (sprawdź też: quercia antica). W architekturze zewnętrznej należy jednakże uwzględnić wpływ promieniowania słonecznego, opadów i wahań temperatury. Materiał zastosowany na elewacji pracuje całkiem inaczej niż drewno znajdujące się wewnątrz budynku. Różnice te wpływają na wybieranie zabezpieczeń, sposób mocowania a także potrzebę pozostawienia odpowiednich szczelin.
Osobnym zagadnieniem jest dostosowanie odzyskanych elementów do wymiarów współczesnych projektów. Dawne deski i belki na prawdę często mają niestandardowe przekroje, a ich długość może być ograniczona przez sposób wcześniejszego montażu lub uszkodzenia powstałe w trakcie demontażu. W efekcie projektowanie z wykorzystaniem takiego materiału wymaga uwzględnienia dostępnych wymiarów już na etapie planowania. Nierzadko należy przemienić rozstaw elementów, podzielić większą powierzchnię na mniejsze fragmenty albo zastosować dodatkowe połączenia. Znaczenie ma też różnorodność kolorystyczna. Dosłownie deski pochodzące z jednego obiektu mogą mieć odmienne odcienie, zależnie od miejsca, w którym były zamontowane, a także stopnia ich kontaktu ze światłem i wilgocią. Ujednolicenie powierzchni nie zawsze jest możliwe bez usunięcia znacznej części warstwy zewnętrznej. Z tego względu zakres obróbki powinien wynikać z założonego efektu i stanu poszczególnych elementów, a nie z potrzeby nadania wszystkim identycznego wyglądu.
Więcej: old timber.