Organizacja dystrybucji przejazdów wymaga uwzględnienia wielu elementów, które na 1-szy rzut oka mogą wydawać się niewiele ważne. Jednym z nich jest sposób przygotowania dokumentów potwierdzających opłatę za transport. Bilety komunikacyjne pełnią nie tylko i wyłącznie funkcję informacyjną, ale również stanowią podstawę do sprawdzenia rodzaju zakupionej usługi i czasu, w którym można z niej korzystać.
Ich konstrukcja uzależniony jest od systemu taryfowego, rodzaju przewoźnika oraz stosowanych urządzeń. Całkiem inaczej wykonuje się bilety jednorazowe, a przeciwnie okresowe, na których musi odnaleźć się więcej danych. W sytuacji tych drugich istotne jest między innymi oznaczenie terminu ważności, rodzaju uprawnienia a także potencjalnych ograniczeń dotyczących przejazdu. Układ informacji powinien odpowiadać rzeczywistemu sposobowi użytkowania dokumentu, ponieważ pasażer i osoba kontrolująca na prawdę bardzo często mają niewiele czasu na jego sprawdzenie.
Przygotowanie takich materiałów wymaga implementacji technologii produkcji do ich późniejszego zastosowania. Druk biletów może być realizowany na różnych rodzajach papieru, przy wykorzystaniu metod pozwalających na uzyskanie określonej trwałości i dokładności nadruku. Oczywiście nie każdy materiał sprawdzi się w urządzeniach automatycznych. Zbyt gruby papier może powodować problemy z podawaniem, jednakże podłoże o niewłaściwej strukturze może utrudniać nanoszenie oznaczeń. W praktyce znaczenie mają także wymiary arkuszy, sposób cięcia a także rozmieszczenie perforacji, jeżeli już dokument ma być odrywany z większego bloczka. Przy projektowaniu należy przewidzieć marginesy technologiczne, ponieważ elementy umieszczone zbyt blisko krawędzi mogą zostać częściowo ucięte. Osobnego sprawdzenia wymagają numery seryjne, kody kreskowe i inne oznaczenia odczytywane przez skanery. Dosłownie niewielkie przesunięcie nadruku może wpłynąć na poprawność odczytu.
W przypadku dokumentów używanych do rozliczania przejazdów istotne pozostaje również ograniczenie sposobów ich nieuprawnionego kopiowania. Z tego względu wykorzystuje się druk zabezpieczony, w którym projekt graficzny i rodzaj podłoża mogą zawierać dodatkowe elementy utrudniające wykonanie imitacji. Rozwiązania tego typu obejmują w głównej mierze specjalne wzory tła, mikroelementy graficzne, znaki widoczne pod określonym kątem czy oznaczenia nanoszone przy użyciu wybranych rodzajów farb. Nie wszystkie metody są odpowiednie dla każdego rodzaju biletu. Przy ich wyborze trzeba uwzględnić zarówno koszt stworzenia, jak i sposób weryfikacji dokumentu podczas testom. Zabezpieczenie powinno być możliwe do sprawdzenia przy użyciu dostępnych narzędzi lub poprzez zestawienie z ustalonym wzorem. Istotne jest również zachowanie iteracyjności między kolejnymi seriami, ponieważ zmiany w wyglądzie lub rozmieszczeniu oznaczeń mogą utrudniać rozpoznawanie nietypowych egzemplarzy.
Na sposób przygotowania biletów wpływa również rozwój systemów elektronicznych, które zmieniają zakres informacji umieszczanych na papierowych dokumentach. Bardzo często papierowy nośnik może zawierać kod pozwalający powiązać go z danymi zapisanymi w systemie dystrybucji. W takiej sytuacji sam nadruk nie jest jedynym źródłem informacji o uprawnieniu do przejazdu. Znaczenie ma zgodność programu z bazą danych a także poprawne działanie urządzeń wykorzystywanych do jego odczytu. Przygotowanie projektu wymaga zatem współpracy warstwy graficznej z rozwiązaniami informatycznymi. Przed rozpoczęciem produkcji kontroluje się w głównej mierze kontrast programów, ich wielkość i położenie względem pozostałych elementów. Należy również uwzględnić warunki, w jakich bilety będą przechowywane i używane. Wilgoć, zagniecenia czy ścieranie powierzchni mogą przemienić wygląd nadruku, a tym samym wpłynąć na możliwość odczytania zawartych w nim danych.
Źródło: druk biletów.